O investigador e profesor xubilado Luís Miguel Fernández localizou no Arquivo Histórico Provincial de Lugo a carta máis antiga coñecida de Emilia Pardo Bazán, escrita o 12 de abril de 1861 á súa pai, José Pardo Bazán. A nena de nove anos diríxese a el mentres este se atopaba como hóspede do conde de Pallares, Manuel Vázquez de Parga. Este achado, pertencente ao fondo epistolar do conde, foi publicado por primeira vez en Lvcensia e pronto terá unha análise máis completa en A Tribuna.
Na misiva, Emilia describe con tenrura a cidade de Lugo, mencionando a muralla, a catedral, o río Miño e os mosaicos, mostrando curiosidade e cultura xa na infancia. A carta evidencia tamén a relación próxima entre as familias Pardo Bazán e Vázquez de Parga, con referencias á esposa e fillos do conde.
O documento destaca pola letra infantil sen artificios, pouco común na autora, que normalmente revisaba as súas redaccións. Fernández sinala que a misiva revela o inicio da súa vocación epistolar e o afecto familiar que marcaría a súa vida.
Ademais, proporciona contexto sobre os vínculos intelectuais entre ambas familias, incluíndo colaboracións en proxectos de modernización agraria e escolas de agricultura. As cartas posteriores, como a de 1867 sobre unha proposta de matrimonio, amplían a comprensión da súa rede social e cultural.
Este achado reforza a relación de Pardo Bazán con Lugo, onde publicou os seus primeiros poemas e relatos, mantendo unha relación duradeira coa cidade. A misiva engádese ao seu legado, iluminando a súa sensibilidade, afecto familiar e a temprana conexión co patrimonio e a cultura galega.
Escribe tu comentario